येशू: परिपूर्ण तारण कार्यक्रम

425 येशू विमोचन योग्य कार्यक्रम Gegen Ende seines Evangeliums sind diese faszinierenden Kommentare des Apostels Johannes zu lesen: «Noch viele andere Zeichen tat Jesus vor seinen Jüngern, die nicht geschrieben sind in diesem Buch ... Wenn aber eins nach dem andern aufgeschrieben werden sollte, so würde, meine ich, die Welt die Bücher nicht fassen, die zu schreiben wären» (Johannes 20,30; 21,25). Basierend auf diesen Anmerkungen und unter Berücksichtigung der Unterschiede zwischen den vier Evangelien ist daraus zu schliessen, dass die angesprochenen Darstellungen nicht als vollständige Nachzeichnungen von Jesu Leben verfasst wurden. Johannes führt aus, seine Schriften seien dazu bestimmt, «damit ihr glaubt, dass Jesus der Christus ist, der Sohn Gottes und damit ihr durch den Glauben das Leben habt in seinem Namen» (Johannes 20,31). Hauptaugenmerk der Evangelien ist es, die gute Botschaft über den Heiland und die uns in ihm gewährte Erlösung zu verkünden.

Obwohl Johannes in Vers 31 die Erlösung (das Leben) mit Jesu Namen verknüpft sieht, sprechen Christen davon, durch Jesu Tod errettet zu sein. Diese prägnante Aussage ist zwar so weit korrekt, aber der alleinige Bezug der Erlösung auf Jesu Tod kann uns den Blick auf die Fülle dessen verstellen, wer er ist und was er für unsere Errettung getan hat. Die Ereignisse der Karwoche rufen uns in Erinnerung, dass Jesu Tod — von so entscheidender Bedeutung er auch ist — in einem grösseren Zusammenhang eingebunden, zu betrachten ist, der die Menschwerdung unseres Herrn, seinen Tod, seine Auferstehung und Himmelfahrt einschliesst. Sie alle sind wesentliche, untrennbar miteinander verwobene Meilensteine seines Erlösungswerks — jenes Werks, das uns Leben in seinem Namen schenkt. So wollen wir während der Karwoche, ebenso wie im ganzen übrigen Jahr, in Jesus das vollkommene Erlösungswerk sehen.

अवतार

येशूचा जन्म हा सामान्य माणसाचा रोजचा जन्म नव्हता. सर्व बाबतीत अद्वितीय म्हणून, तो स्वतः देव अवतार सुरूवातीस प्रतीक आहे येशूच्या जन्मासह देव आदामापासून सर्व मानव जसा जन्मला तसाच एक मनुष्य म्हणून आपल्याकडे आला. जरी तो होता तोच राहिला, तरी देवाचा अनंतकाळचा पुत्र मानवी जीवनास संपूर्णपणे - जन्मापासून मृत्यूपर्यंत पूर्णपणे स्वीकारतो. एक व्यक्ती म्हणून, तो पूर्णपणे देव आणि पूर्णपणे मानव आहे. या जबरदस्त विधानात आपल्याला एक शाश्वत अर्थ सापडतो जो तितकाच चिरंतन कौतुकास पात्र आहे.

Mit seiner Menschwerdung trat der ewige Sohn Gottes aus der Ewigkeit heraus und als Mensch aus Fleisch und Blut in seine, von Zeit und Raum beherrschte Schöpfung ein. «Und das Wort ward Fleisch und wohnte unter uns, und wir sahen seine Herrlichkeit, eine Herrlichkeit als des eingeborenen Sohnes vom Vater, voller Gnade und Wahrheit» (Johannes 1,14). Jesus war in der Tat ein echter Mensch in seiner ganzen Menschlichkeit, gleichzeitig war er aber auch ganz Gott — wesensgleich mit dem Vater und dem Heiligen Geist. Seine Geburt erfüllt viele Prophezeiungen und verkörpert die Verheissung unserer Erlösung.

Die Menschwerdung endete nicht mit Jesu Geburt — sie setzte sich über sein ganzes Erdenleben hinaus fort und findet heute mit seinem verherrlichten menschlichen Leben ihre weitere Verwirklichung. Der inkarnierte (d.h. Fleisch gewordene) Sohn Gottes bleibt wesensgleich mit dem Vater und dem Heiligen Geist — seine göttliche Natur ist uneingeschränkt gegenwärtig und allmächtig am Wirken, was seinem Leben als Mensch eine einzigartige Bedeutung verleiht. So heisst es im Römerbrief 8,3-4: «Denn was dem Gesetz unmöglich war, weil es durch das Fleisch geschwächt war, das tat Gott: Er sandte seinen Sohn in der Gestalt des sündigen Fleisches und um der Sünde willen und verdammte die Sünde im Fleisch, damit die Gerechtigkeit, vom Gesetz gefordert, in uns erfüllt würde, die wir nun nicht nach dem Fleisch leben, sondern nach dem Geist»- Paulus erläutert des Weiteren, dass «wir selig werden durch sein Leben» (Römer 5,10).

येशूचे जीवन आणि कार्य अप्रत्यक्षपणे विणलेले आहेत - दोन्ही अवतारचा भाग आहेत. देव-मनुष्य येशू परिपूर्ण असा मुख्य याजक आणि देव आणि मनुष्य यांच्यामध्ये मध्यस्थ आहे. तो मानवी स्वभावाचा एक भाग बनला आणि त्याने निर्दोष जीवन जगून मानवजातीला न्याय दिला. ही वस्तुस्थिती आपल्याला समजून घेण्यास सक्षम करते की देव आणि लोक यांच्यात तो कसा संबंध वाढवू शकतो. आम्ही सहसा त्याचा जन्म ख्रिसमसमध्ये साजरा करत असताना, त्याच्या संपूर्ण जीवनातील घटना नेहमीच आपल्या अष्टपैलू स्तुतीचा भाग असतात - अगदी पवित्र आठवड्यातही. त्याचे जीवन आपल्या तारणाचे नातेसंबंध प्रकट करते. येशू, स्वत: च्या रूपाने, देव आणि मानवतेला परिपूर्ण नात्यात एकत्र आणला.

टोड

येशूच्या मृत्यूमुळे आपण त्याचे तारण झालो आहोत या चुकीच्या धारणामुळे आमचे तारण झाले आहे याबद्दलचे काही विधान चुकीच्या मार्गाने गेले. मी प्रार्थना करतो की आपण सर्वजण या विचारांची गोंधळ ओळखू.

T.F. Torrance schreibt, dass wir in Jesu Tod vor dem Hintergrund eines rechten Verständnisses der alttestamentlichen Opfer keine heidnische Opfergabe um der Vergebung willen erkennen, sondern das kraftvolle Zeugnis des Willens eines gnädigen Gottes (Atonement: The Person and Work of Christ [dt.: Sühne: Person und Wirken Christi], S. 38-39). Heidnische Opferriten basierten auf dem Prinzip der Vergeltung, Israels Opfersystem hingegen auf dem der Vergebung und Versöhnung. Statt sich mithilfe von Opfergaben gleichsam Vergebung zu verdienen, sahen sich die Israeliten von Gott in den Stand versetzt, ihrer Sünden freigesprochen und damit mit ihm versöhnt zu sein.

Israels Opfergebaren waren darauf ausgelegt, Gottes Liebe und Gnade mit dem Hinweis auf die Bestimmung von Jesu Tod zu bezeugen und offenbar werden zu lassen, die in der Aussöhnung mit dem Vater gegeben ist. Mit seinem Tod besiegte unser Herr zudem Satan und nahm dem Tod selbst die Macht: «Weil nun die Kinder von Fleisch und Blut sind, hat auch er’s gleichermassen angenommen, damit er durch seinen Tod die Macht nähme dem, der Gewalt über den Tod hatte, nämlich dem Teufel, und die erlöste, die durch Furcht vor dem Tod im ganzen Leben Knechte sein mussten» (Hebräer 2,14-15). Paulus fügte dem hinzu, dass Jesus «herrschen [muss], bis Gott ihm alle Feinde unter seine Füsse legt. Der letzte Feind, der vernichtet wird, ist der Tod» (1. Korinther 15,25-26). Jesu Tod manifestiert den sühnenden Aspekt unserer Erlösung.

पुनरुत्थान

Am Ostersonntag feiern wir Jesu Auferstehung, mit der sich viele Prophezeiungen des Alten Testaments erfüllen. Der Verfasser des Hebräerbriefs weist darauf hin, Isaaks Errettung vor dem Tod, widerspiegle die Auferstehung (Hebräer 11,18-19). Aus dem Buch Jona erfahren wir, dass dieser «drei Tage und drei Nächte» im Leib des grossen Fisches war (Jon 2, 1). Jesus nahm auf jene Begebenheit hinsichtlich seines Todes, seiner Grablegung und Auferstehung Bezug (Matthäus 12,39-40); Matthäus 16,4 und 21; Johannes 2,18-22).

आम्ही येशूचे पुनरुत्थान मोठ्या आनंदाने साजरे करतो कारण हे आपल्याला आठवण करून देते की मृत्यू अंतिम नाही. त्याऐवजी, हे भविष्यकाळात जाण्याच्या आपल्या दरम्यानचे एक मध्यम चरण दर्शविते - देवाशी संवाद साधून अनंतकाळचे जीवन. इस्टर येथे आम्ही मरणातील येशूच्या विजयाचा आणि आपण त्याच्यात असलेले नवीन जीवन साजरे करतो. प्रकटीकरण २१: speaks ज्या वेळी सांगते त्या काळासाठी आम्ही आनंदाची वाट पाहत आहोत: «[...] आणि देव त्यांच्या डोळ्यांतील सर्व अश्रू पुसून टाकील आणि यापुढे मृत्यू, कष्ट, रडणे किंवा वेदना होणार नाही. अधिक असेल; कारण पहिला झाला आहे. » पुनरुत्थान म्हणजे आपल्या तारणाची आशा आहे.

असेन्शन

येशूच्या जन्माचा शेवट त्याच्या जीवनात झाला आणि त्याचे आयुष्य त्याच्या मृत्यूला कारणीभूत ठरले. तथापि, आम्ही त्याच्या मृत्यूला त्याच्या पुनरुत्थानापासून वेगळे करू शकत नाही, किंवा त्याचे पुनरुत्थान त्याच्या चढत्या आसनापासून वेगळे करू शकत नाही. मानवी जीवन जगण्यासाठी तो थडग्यातून बाहेर पडला नाही. तो मानवी स्वभावाच्या गौरवाने स्वर्गात गेला, आणि या महान घटनेमुळेच त्याने सुरू केलेले काम सुरू झाले.

In der Einleitung zu Torrances‘ Buch Atonement schrieb Robert Walker: «Mit der Auferstehung nimmt Jesus unsere Wesenheit als Mensch in sich auf und führt sie der Gegenwart Gottes in Einheit und Gemeinschaft der trinitarischen Liebe zu.» C.S. Lewis drückte es so aus: «In der Christengeschichte steigt Gott hinab, um dann wieder aufzufahren.» Die wunderbare gute Botschaft kündet davon, dass Jesus uns mit sich emporhob. «...und er hat uns mit auferweckt und mit eingesetzt im Himmel in Christus Jesus, damit er in den kommenden Zeiten erzeige den überschwänglichen Reichtum seiner Gnade durch seine Güte gegen uns in Christus Jesus» (Epheser 2,6-7).

अवतार, मृत्यू, पुनरुत्थान आणि आरोहण - ते सर्व आपल्या तारणाचा एक भाग आहेत आणि अशा प्रकारे पवित्र आठवड्यात आपली प्रशंसा आहे. हे महत्त्वाचे टप्पे येशू आपल्या संपूर्ण आयुष्यात व कार्याद्वारे आपल्यासाठी पूर्ण केलेल्या प्रत्येक गोष्टीकडे लक्ष देतात. वर्षभर आपण तो कोण आहे आणि त्याने आमच्यासाठी काय केले ते अधिकाधिक पाहू या. हे तारणाचे परिपूर्ण कार्य आहे.

जोसेप टाकॅक यांनी